Info

avatar Ten blog rowerowy prowadzi RODDOS z miasteczka Wałbrzych. Mam przejechane 326579.40 kilometrów w tym 0.00 w terenie. Jeżdżę z prędkością średnią 22.58 km/h i się wcale nie chwalę.
Suma podjazdów to 0 metrów.
Więcej o mnie.

baton rowerowy bikestats.pl

Znajomi

wszyscy znajomi(4)

Moje rowery

senior rrowerr el zdechlaco 28336 km
pożeracz kilometrów 175178 km

Wykres roczny

Wykres roczny blog rowerowy RODDOS.bikestats.pl

Archiwum bloga

  • DST 95.50km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach...

Piątek, 19 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Wałbrzych-Przełęcz Tąpadła-Wrocław.




  • DST 103.50km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach...

Środa, 17 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Po Ścianie Wschodniej nastał czas na miejscowe trasy.
Od wczoraj byłem w złym humorze. Myślałem że rowerowa jazda przyniesie jego poprawę. Jednak jakoś nie przyniosła. Na początku były problemy z rowerem-musiałem poprawić mocowanie przedniego koła, potem okazało się że licznik się rozregulował. Na doprowadzenie wszystkiego do porządku starciłem z pół godziny. A chcąc jechać po pracy na wycieczkę, czas należy szanować. Jakoś to mnie dodatkowo podminowało. Przeszkadzali mi piesi, którzy jak ćmy leźli pod koła ( to samo mozna rzec o psach i czarnych okropnych kotach), kierowcy którzy wymuszli częściej niż zwykle, nawet zimny wiatr, który bił mi w twarz na zjazdach. Co tu pisać, może jutro będzie lepiej...
Dzisiejsza trasa: Wałbrzych-Krzeszów-Lubawka-Jarkowice-Rozdroże Kowarskie-Przełęcz Okraj-Rozdroże Kowarskie-Kamienna Góra-Marciszów-Witków Śl.-Czarny Bór-Wałbrzych. Dystans 103,5 km w czasie 4:10 h.




  • DST 121.50km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Sobota, 13 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Siedliska- Hrebenne-( UKRAINA)- Rawa Ruska- Nemyriw- Jaworiw- Sudowa Wisznia- Mostyska-Szehyni-(POLSKA)-Medyka- Przemyśl.
Dystans 121,5 km w czasie 5:39 h.
Już wcześniej postanowiliśmy zmienić ostatni odcinek naszej trasy tak, by zahaczyć o Ukrainę. Z jednej strony chcieliśmy zażyć nieco egzotyki, a z drugiej zawsze przyda się mała zmiana planów. Droga do Rawy Ruskiej była jeszcze całkiem normalna. Potem zaczęły się dziury. I to jakie. Jechaliśmy zatem slalomem, mijały nas trąbiące z daleka samochody, my mijaliśmy rozpędzone stada krów. Traumatycznym przeżyciem było przekraczanie granic. Najpierw nie chcieli nas wpuścić, bo ponoć na rowerze nie można przekraczać granicy do Rawy Ruskiej. Potem była nerwówka na granicy w Medyce, bo tłumy przemytników były spore, a my spieszyliśmy się na pociąg. W miejscowości Jaworiw zjedliśmy najtańszy obiad ( kosztował coś na nasze ok. 8 zł). Tam tez zaczęła się nasza ostatnia deszczowa gehenna. Jechaliśmy aż do Przemyśla przez ok. 70 km w strugach lodowatego deszczu. Koszmar, było jak w listopadzie . W suche rzeczy przebraliśmy się już w pociągu.

Co tu można napisać w podsumowaniu. Mimo zmiennej aury, warto było. Przygoda zostanie zapamiętana pewnie do końca życia. Polecam każdemu, bo rowerowanie po kresach wschodnich ma spory urok. Ja pewnie już tam nie pojadę więcej, bo tyle jest innych pięknych miejsc…




  • DST 137.70km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Piątek, 12 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Chełm- Wierzchowiny- Skierbieszów- Zamość- Tomaszów Lubelski- Hrebenne-Siedliska. Dystans 137,7 km w czasie 5:58 h.
Odcinek do Zamościa był dla mnie prawdziwą niespodzianką. Było sporo dość krzepkich ( choć krótkich) podjazdów. Pogoda raczej kiepska. Zimno, lecz bez opadów. W Zamościu zwiedziliśmy ciekawy rynek. Nocleg spędziliśmy w gospodarstwie agroturystycznym na końcu świata.




  • DST 148.20km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Czwartek, 11 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Biała Podlaska- Łomazy-Zabłocie- Sławatycze- Hanna- Włodawa- Okuninka- Chełm. Dystans 148,2 km w czasie 5:56 h.
Najszybszy etap. Średnia 25 km/h przy jeździe z sakwami jest raczej dobrym osiągnięciem. Na chwilę zatrzymała nas procesja Bożego Ciała. Ludzie z procesji patrzyli na nas ( a byliśmy rzecz jasna w rowerowych strojach) jak na kosmitów. Na odcinku Sławatycze-Włodawa jechaliśmy w bezpośredniej bliskości wschodnich rubieży naszego kraju. We Włodawie pojechaliśmy nad Bug. Nie jest zbyt szeroki. Widać białoruski brzeg, można nawet dorzucić tam kamieniem. Szkoda że nie ma mostu lub przeprawy. Zresztą i tak póki co bez wizy nie można tam wjechać. A szkoda… We Włodawie była też przerwa obiadowa. Pogoda była w dolnych stanach średnich. Było cały czas pochmurno, lecz obeszło się bez deszczu. Do Chełma dotarliśmy w olimpijskiej formie. Był nawet czas na popołudniowe „cywilne” ( bez rowerów) zwiedzanie miasta. Po raz kolejny zakotwiczyliśmy w hotelu.




  • DST 152.80km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Środa, 10 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Białowieża-Hajnówka-Kleszczele-Milejczyce-Grabarka-Siemiatycze-Sarnaki-Konstantynów-Biała Podlaska. Dystans 152,8 km w czasie 6:15 h.
Początek jazdy w pięknej pogodzie. Rozebrałem się nawet jak do rosołu, zostawiając tylko na sobie kolarskie spodenki. Rano nieco pokręciliśmy się po Białowieży i wjechaliśmy na teren parku narodowego. Potem dalejże w drogę. Jechaliśmy wśród lasów i malowniczo położonych wiosek. Ciekawym miejscem jest święta góra prawosławnych- Grabarka. Na szczycie jest cerkiew i mnóstwo krzyży, które są znoszone przez wiernych jako modlitewna prośba lub podziękowanie. Wreszcie nastał upał. Słońce przypomniało sobie o swoich powinnościach. To lubię najbardziej. W miejscowości Boratyniec Lacki zaliczyłem trzeci ( i na szczęści ostatni) upadek. Źle oceniłem wysokość krawężnika, na który chciałem wskoczyć i było małe bum. Obiad zjedliśmy za Siemiatyczami. Upał często przechodzi w stany burzowe. Tak też było i tym razem. Jak wsiadaliśmy na rowery, pojawiły się brzydkie chmury. Na moment wskoczyliśmy do województwa mazowieckiego ( forsując jego granicę z Podlasiem na moście na Bugu), a potem wjechaliśmy do woj. lubelskiego. Od samej tablicy pogoda się załamała gwałtownie. Jechaliśmy w strugach deszczu. Woda lała się na nas z góry i z dołu. Znowu wszystko mokre. W Białej Podlaskiej w atmosferze potopu udało nam się znaleźć hotel. Nie ma nic przyjemniejszego niż zrzucenie mokrych ciuchów…




  • DST 169.90km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Wtorek, 9 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Sztabin- Dębowo- Romejki- Knyszyn- Białystok- Zabłudów- Narew- Narewka-Białowieża. Dystans 169,9 km w czasie 7:11 h.
Na początek obserwowaliśmy styk Kanału Augustowskiego z Biebrzą i ciekawe śluzy w miejscowości Dębowo. Potem była piękna jazda wzdłuż Biebrzy. Kolejny odcinek drogą gruntową, tym razem bez gleby… Zrobiło się naprawdę ciepło. Poczułem wielką przyjemność jazdy. No i dotarliśmy na prawdziwą Ścianę Wschodnią. Przypominały o tym malutkie domki, ludzie spokojnie siedzący przy swoich zagrodach, bociany w wielkiej liczbie w gniazdach i na łąkach. Drogi asfaltowe były bez dziur, co wprawiło mnie w lekki podziw. Przejazd przez Białystok nieco zmącił tę sielankę. Spore to miasto i mocno zatłoczone. Z radością je opuściliśmy. Za Narwią na stacji paliw przekąsiliśmy coś ciepłego. Od miejscowości Waśki prawie do samej Białowieży mknęliśmy droga gruntową. Kilkanaście kilometrów przez puszczę przebyliśmy w tempie ekspresowym. Zrobiliśmy tylko postój na zdjęcia. Fajnie jedzie się po drodze gruntowej z sakwami z prędkością ponad 30 km/h… W Białowieży byliśmy przed zapadnięciem zmroku. Był mały kłopot ze znalezieniem noclegu. Wreszcie udało się go znaleźć w hotelu.




  • DST 142.70km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Poniedziałek, 8 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Wierzbiny-Ełk-Olecko-Bakałarzewo-Raczki-Szczerba-Augustów-Sztabin. Dystans 142,7 km w czasie 5:59 h.
Dzień przywitał nas bezchmurnym niebem. Było nawet dość ciepło. Z ochotą ruszyliśmy w drogę. Na trasie pożegnaliśmy woj. Warmińsko- mazurskie i wjechaliśmy w podlaskie. Zaliczyliśmy pierwszą gruntową drogę, a ja na niej swój drugi upadek. Tym razem z powodu utknięcia w piasku. Na szczęście było miękkie lądowanie… Dotarliśmy nad słynną Rospudę. Rzeka nawet urokliwa, ale żeby od razu robić aferę na całą Polskę..? Pod Augustowem był syty obiad, potem traumatyczny wjazd do samego miasta. Rzeczywiście jedzie tam TIR za TIR-em. Droga ma jednak spore pobocze i rowerem można śmiało po niej się poruszać. Za Augustowem widzieliśmy ciekawy znak drogowy – „uwaga na łosie”. Przed końcem jazdy ukazała się nam piękna tęcza- znak nadchodzącej lepszej pogody. Kolejny nocleg w gospodarstwie agroturystycznym można wspominać tylko miło. Na trasie bez specjalnej dyskusji i ustalania utrwalił się nasz styl jazdy. Ja i Darek zmienialiśmy się na prowadzeniu co 20-40 km. Jechaliśmy dość szybko, robiąc kilka krótszych przerw ( na posilenie się tudzież kwestie związane z oddaniem balastu zalegającego w naszych ciałach) i jedną dłuższą ( na obiad ). Darek to super-kompan. Rzeczowy i konkretny. Przy tym nie do zdarcia i nie bojący się nieprzychylności aury. Darek, pozdrówka! I zdobywaj ten Ararat.




  • DST 173.80km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Niedziela, 7 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Etap II
Pieniężno- Radziejewo- Babiak- Lidzbark Warmiński-Wozławki- Reszel- Święta Lipka- Mrągowo- Mikołajki-Orzysz- Wierzbiny. Dystans 173,8 km w czasie 7:22 h.
Od rana lało. Chwilami bardzo mocno. Nie czekaliśmy na poprawę pogody. Ubraliśmy ciepłe ciuchy, coś nieprzemakalnego na wierzch i w trasę. Każda rzecz teoretycznie nieprzemakalna, w końcu jednak ulegnie działaniu uporczywego deszczu. Tak więc jechaliśmy mokrzy, ale nie pomstowaliśmy zbytnio na swój los. Cóż, tak bywa. Najgorsze były przemoknięte buty… Na setnym kilometrze ukazało nam się pierwsze mazurskie jezioro. Wisiał nad nim gęsty wilgotny opar. Trasa była raczej monotonna. Były na niej co prawda „zmarszczki” ( jak to określił Darek), jednaik nazywanie ich podjazdami byłoby gruba przesadą. Zaliczyliśmy Świętą Lipkę, ale obiekt jest remontowany i wisi na nim ohydna płachta skrywająca pewnie rusztowania. Pooglądaliśmy sprzedawane dewocjonalia. Były dość kiepskie i bez smaku. W Mrągowie spożyliśmy ciepłą strawę. Po wyjściu z lokalu spotkała nas miła niespodzianka. Deszcz przestał padać. Przed Orzyszem skręciliśmy na moment w prawo, aby zobaczyć największe polskie jezioro- Śniardwy. Dotarliśmy do miejsca, gdzie było mały pomoście prowadzący wprost do jeziora. Jest rzeczywiście ogromne. Przy tym faluje dość mocno. Jego wody w pochmurny dzień przybierają kolor ołowiu. Oczywiście były zaślubiny Zdechlaka oraz zanurzenie stóp w jeziorze. W Orzyszu znaleźliśmy w witrynie informacji turystycznej informację o pobliskich noclegach. Zanocowaliśmy w miejscowości Wierzbiny, 2-3 km od Orzysza. Gospodarstwo agroturystyczne położone było nad samym jeziorem. Jakoś jednak nie myśleliśmy o kąpieli w nim… Za to na szczęście ciepła woda była pod prysznicem…




  • DST 147.80km
  • Aktywność Jazda na rowerze

uzupełnienie po 3 latach... Ściana Wschodnia

Sobota, 6 czerwca 2009 · dodano: 02.01.2012 | Komentarze 0

Mój wyjazd rozpoczął się dla mnie we Wrocławiu. Przejechałem tutaj parę kilometrów do dworca kolejowego. Jak zwykle na początku trochę dziwnie jechało się z sakwami, ich ciężar robił jednak swoje. Po raz ostatni miałem je nałożone na bagażnik ponad rok temu – podczas jazdy na trasie Przemyśl- Wrocław. Powoli się do nich przyzwyczajałem, bo inna jest dynamika roweru, nieco inaczej wchodzi się w zakręty, przyspiesza i hamuje. Z Wrocławia odjechałem o godz. 16:35 pociągiem do Warszawy. Podróż odbyła się bez przygód. Do stolicy dotarłem ok. 21:50. Tu spotkałem się ze swym kompanem- Darkiem i dalej już razem zdobywaliśmy Ścianę Wschodnią. Pewnym przeżyciem była jazda pociągiem na trasie Warszawa- Gdańsk. Pociąg miał wagon do przewozu rowerów, ku mojemu zdziwieniu było bardzo dużo rowerzystów, cały wagon wypełniały rowery różnych kształtów i różnego stylu jazdy. Z pewnym kłopotem udało nam się znaleźć dwa miejsca siedzące, a rowery zostawiliśmy spięte w wagonie rowerowym. W przedziale siedziała pewna pani, która z wielkim uporem rozwijała dość głośno kolejne tematy. Szło jej bardzo gładko, a ja jakoś przy tej gadce nie mogłem usnąć. Wreszcie przypomniałem sobie, że miałem przy sobie swój odtwarzacz MP-3. Zatem wsadziłem do uszu słuchawki i jazgot starszej pani zastąpiłem miłymi dźwiękami muzyki. Usnąłem z mety… Darek nastawił budzik na spodziewaną porę przyjazdu do Gdańska, tj. przed godz. 3 rano. Wstaliśmy karnie om wyznaczonej porze i podziwialiśmy wschód słońca. Przy okazji bacznie obserwowaliśmy niebo, czy aby nie chce nam zaserwować jakiejś niemiłej niespodzianki w postaci deszczu. Było nieźle.
Wysiedliśmy w Gdańsku. Pojeździliśmy trochę po starym mieście. Zaliczyliśmy Neptuna, żurawia, kościół mariacki, Długi Targ. O tej porze miejsca te były dziwnie puste. W ciągu dnia przesuwały się tu przecież ludzkie tłumy. Spotkaliśmy tylko parę osób chwiejnym krokiem idących po rynku. Pewnie wracali zawiani po nocnej imprezie do domu. Po objeździe rynku wróciliśmy pod dworzec na śniadanie w Mc Donaldzie. Potem już ekspedycja prawdziwie się zaczęła.
Etap I
Gdańsk-Przejazdowo-(przeprawa przez Martwą Wisłę)- Mikoszewo- Sztutowo-Krynica Morska- Piaski-Krynica Morska-rejs statkiem- Frombork- Braniewo- Pieniężno. Dystans 147,8 km czasie 6:57 h.
Jazda po płaskim szła dość sprawnie. Sakwy szybko przestały ciążyć. Pogoda była sprzyjająca. Nie było co prawda zbyt ciepło, jednak słonko czasem wychodziło zza chmur, a o deszczu nie było mowy. Ciekawa była przeprawa przez Martwą Wisłę. Obsługa promu zażądała opłaty w wysokości 3 zł. Z tego co wiem przeprawy takie są finansowane z budżetu gmin i dla osób przeprawiających się są bezpłatne. Zapłaciliśmy grzecznie, lecz poprosiliśmy jednocześnie o bilet. Pan lekko się zmieszał, coś tam zabulgotał, ale obiecał że zaraz przyniesie. Nie przyniósł. Kasę wziął zatem do swojej kieszeni. Nie chodzi mi o te głupie 3 zł, lecz o pewną złodziejską manierę naszych rodaków. Wstyd! Nieco zgorszeni pojechaliśmy dalej. Zatrzymaliśmy się na chwilę w dawnym obozie koncentracyjnym w Sztutowie ( Stutthof ). Puste pole z zaznaczonymi miejscami baraków obozowych, szklarnią obozową z tamtych czasów oraz sporym monumentem. Potem przejechaliśmy szybko przez Krynicę Morską uzyskując tylko informację o godzinie odpłynięcia statku. Jak się okazało łajby dryfowały tylko do Fromborka. Nasz statek odbijał o godz. 12. Mieliśmy zatem sporo czasu, aby pomknąć dalej. Pojechaliśmy do Piasków- ostatniej polskiej miejscowości na Mierzi Wiślanej. Mieliśmy nadzieję zobaczyć słupki graniczne, jednak od końca drogi w Piaskach do granicy było ze 2 km, a można byłoby tam dotrzeć raczej tylko pieszo, a zatem musielibyśmy zostawić rowery. Starczyły nam same Piaski. Droga z Krynicy do Piasków i z powrotem ( ok. 20 km) była dość interesująca, bo było parę urozmaicających trasę zjazdów i podjazdów. W Krynicy dokonałem zaślubin mojego roweru ( Zdechlaka ) z morzem. Zanurzyłem w nim jego koło. Na plaży było paru śmiałków, którzy zażywali kąpieli ( głównie dzieci). My tylko prze chwilę patrzyliśmy w morze kontemplującym okiem, a potem zanurzyliśmy się w fale jedynie po kostki. Woda była arktycznie zimna i nie zachęcała do dłuższego kontaktu…Na statku najpierw oglądaliśmy krajobrazy, a potem zapadliśmy w małą drzemkę. Tak pokrzepieni wysiedliśmy na przystani we Fromborku. Tutaj zjedliśmy obiadek, pokręciliśmy się nieco przy katedrze, porobiliśmy parę fotek. Spotkał mnie mały pech, bo zaliczyłem małą glebę. Jakoś nie mogłem wypiąć się z SPD- ów. Lekko obtarty i zakrwawiony pojechałem dalej. W Pieniężnie zaczęliśmy rozglądać się za noclegiem. Z początku się nie udawało, lecz gdy już powzięliśmy zamiar dalszej jazdy – do Lidzbarka Warmińskiego, już za miasteczkiem napatoczyła nam się agroturystyka. Skorzystaliśmy z okazji i spędziliśmy tam noc. Po raz pierwszy w życiu spałem w pokoju, który był jednocześnie barem. Gospodarz przezornie zabrał wszelkie napoje… Pod wieczór zrobiło się zimno i były kłopoty z ciepłą wodą. Gospodarz gdzieś przepadł. Usnęliśmy bardzo szybko. Ja miałem na sobie naprawdę ciepłe ubranka… Co to za czerwiec, skoro zimo jak w listopadzie..?